Tijdelijke expositie

Yn dit ferhaal oer de natuer gean Bette en Ypie op besite by muoike Marchje yn it grutte bosk. Dy freget harren om in pûdsje keutels te bringen nei it Ierdbei-mantsje fierderop. It mantsje is o sa bliid mei de hearlike keutels! Hy smyt se fuort yn in grutte tobbe. Hy sil sop meitsje foar syn ierdbeien, dêr wurde se grut en soppich fan mient hy.

Thús gean se der sels ek mei oan de slach. De túnkabouters Rien, Rienk en Rein stean der mei de noas op.

Dan is der noch griene Jan, de griene mich dy’t harren oeral folget. Op elts plaatsje hâldt hy him earne beskûl.

Over de totstandkoming van Snot-keuteltsje-kak-sop

Dit verhaal begon niet met poep, zoals je zou verwachten, maar met een aardbei. Op een dag kwam ik – zoals zo vaak – thuis met een doosje aardbeien, maar deze keer trof ik bovenin het doosje een aardbei met een vergroeiing.

Vanaf de zijkant gezien leek het net of hij een grote rode neus had en een dikke borstelige groene wenkbrouw met daaronder een wat diepliggend oogje. Ah dacht ik, een aardbeimannetje! Die woont vast in mijn bos.

Ik liep toen al met het idee om een vervolgverhaal te schrijven op mijn eerste boek ‘Tuinpatat’, wat zich in het bos moest afspelen. Zo begon ik te fantaseren over een mannetje in het bos dat zich bezighield met het kweken van aardbeien. Op een dag kwam mijn zus Marretje langs en vertelde ik haar dat ik een tweede boek wilde maken, maar dat ik vastliep in het verhaal. Wat ik tot dan toe had bedacht ging als volgt:

Bette en Ypie gaan naar meneer Aardbei in het grote bos. Die wil net aardbeitjes gaan plukken en zij willen hem wel helpen. Het is een wat zwoele zomerse dag en meneer Aardbei gaat na een poosje even in zijn stoeltje zitten rusten, terwijl Bette en Ypie ijverig verder plukken. Meneer Aardbei doezelt in zijn stoeltje en tja, zonder zijn toeziend oog komen ze in de verleiding om even van de aardbeien te proeven. Eén zal hij heus niet missen. Maar dat smaakt te lekker, dus smikkelen ze verder.
Maar dan schrikt meneer Aardbei wakker van een dikke bromvlieg die op zijn neus landt. Bette en Ypie wachten niet op zijn reactie maar gaan er als de bliksem van door. Meneer Aardbei komt ze achterop… Ze verstoppen zich snel in het hol van mevrouw Konijn. Als die naar buiten komt om met meneer Aardbei te praten, is hij op slag verliefd op haar…

Ik moest er toen wel om lachen, maar ik wist ook dat dit niet het verhaal was waar ik naar zocht.
Maar het idee dat er behalve een aardbeimannetje ook een konijn in het bos was, zag ik wel voor me, dus dat bleef.

Tuinpatat was begonnen met een aardappel. Dat verhaal ging over het levenswonder aan de hand van de levenscyclus van een aardappel. Eerst de prille spruit die uit de aardappel komt, en uiteindelijk de nieuwe aardappelen die als patat in de buik van Bette en Ypie belanden. Dat is zonder twijfel echt het einde, ze spruiten niet meer uit in de buik. Dat boek had ook een educatieve kant. Het leek me mooi om kinderen opnieuw iets te kunnen leren met een vervolgavontuur in de natuur.

Tuinpatat eindigde met het eten van de aardappel. Maar wat en hoe eet een plant zelf? En eigenlijk was de cyclus nog niet helemaal klaar op het moment dat de patat werd opgegeten. Het restant werd namelijk weer uitgepoept. Bah poep! Daar kon ik toch geen boek over maken? Maar toch gebeurde dat. Meneer Aardbei wordt daarin niet verliefd op het konijn zelf, maar op haar poep! De lekkerste poep van het hele bos. Die kan hij heel goed gebruiken voor de soep die hij altijd voor zijn planten maakt: Poepsoep!

Het leek me mooi om het eens te hebben over die kant van het leven; alles wat leeft wordt poep. Dat kan een kind snappen. Leuk detail: alles wat in het boek geschilderd is, is geïnspireerd op wat of wie ik gezien heb: de bomen groeien hier in Gaasterland, het uiterlijk van de figuren is terug te leiden tot mensen die ik ken of een favoriete knuffel. Alles is een reactie op het plezier dat ik voel als ik iets moois tegenkom – dan wil ik het vastleggen.

Grietje Huisman (1962)

Schilderen en tekenen doe ik al zolang ik me herinner. Mijn werk heeft altijd een link met mijn liefde voor en fascinatie met alles wat om me heen groeit, bloeit en leeft.

Inspiratiewinkel

In het bezoekerscentrum vind je ook een inspiratiewinkel van VVV Waterland van Friesland. Je wordt er geholpen door een local die je graag tips geeft over de mooiste plekjes in het Nationaal Landschap.

Een hapje of drankje?
Het Bezoekerscentrum ligt aan een gezellig pleintje met diverse mogelijkheden voor een hapje en een drankje, zoals: Hotel Boschlust, Brasserie De Brink, Eetcafé den Nostalgie of Bakkerij Twijnstra.